چهارشنبه 13 جولای 2013
سلام عشق کوچولوی من
عزیز دردونه ای که مامان با تموم وجودش عاشقته ...ای کوچولویی که با شیطنتهات کار دست خودت میدی و مامان رو غرق گریه میکنی.
دیشب حدود ساعتهای ده و نیم شب بود و بابا تازه از بیرون اومده بود خونه و من هم کمی حالم خوب نبود و دلم میخواست زودتر برم بخوابم ، غذای بابا رو داغ کردم و قرار شد که تو و بابا با هم بشنید و شام بخورید ....همون موقعها بود که یه دفعه که داشتی میدویدی جلوی در آشپزخونه خوردی زمین ولی زمین خوردنت آروم بود ولی دیدم که یه لحظه دلت ضعف رفت ،اومدم و بغلت کردم و دیدم که دستم رو از رو پات برداشتی و چشمم خورد به زخمی که زیر زانوت بود....دلم ضعف رفت ولی تو دیگه آروم شده بودی و خیلی عادی شده بودی (قربون اون تحمل دردت برم من) به بابا گفتم که یاسر پوست پای کیان کنده شده....بابا جون پات رو نگاه کرد و گفت بلند شید بریم بیمارستان ،احتمالا بخیه میخواد....من شروع کردم به گریه کردن و آماده شدن ....زودی رفتیم سوار ماشین شدیم و به عنوان اولین بیمارستان رفتنمون در تورنتو رفتیم به سمت یه بیمارستان جنرال ....آی این صبر بیمارستانای اینجا دق میده آدم رو....بعد یکساعت پای کیان رو نگاه کردن و گفتن که زخمش سطحیه و کاری نمیخواد بکنین ...من هم که تو این مدت همش گریه میکردم و نگران اسکارش بودم ...خلاصه ما که نفهمیدیم اون طرفی که اونجا مریض میدید چه کاره بود ...دکتر بود؟پرستار بود؟فیزیشن اسیستنت بود؟ خلاصه ما که نفهمیدیم ....ولی به من که قول داد اسکاری نمیمونه ....خلاصه ما راهی خونه شدیم ولی بازهم نگران اسکارش بودیم چون زخمت یکسانت در نیم سانت بود و کاملا هم باز شده بود ....تصمیم گرفتیم ببریمت یه بیمارستان کودکان ....راهی بیمارستان sickkids شدیم ....وقتی که رفتیم داخل یه 2 ساعتی صبر کردیم تا یه نرسی زخمت رو دید و کارای اولیه شامل وزن کردن و ضربان قلب و درجه حرارت و غیره رو انجام داد و گفت بمونید تا دکتر ببینه....خلاصه ساعت شده بود حدودای 2 ....دو ساعت دیگه هم منتظر موندیم تا تازه بردنمون تو بخش و بهمون یه اتاق دادن ...وای خدای من ، این انتظار کشیدنها واقعا مصیبته ....خلاصه این چینی ها که با خودشون شلوار تو خونه ای آورده بودن و رفتن تو اتاقاشون و پرده رو کشیدن و خوابیدن و ما هم همچنان هاج و واج ، مرده این روند بودیم...همچنان تو اتاق انتظار کشیدیم تا ساعت 5 یه رزیدنتی اومد و معاینه و شرح حال گرفت و رفت که به یه نفر بالاتر از خود ش خبر بده ....دوباره باید منتظر میموندیم تا یه خبری بیاد ....ساعت 6 بود که یه خانمی با رزیدنت اومدن و زخمت رو شستن و نظر دادن که بخیه نمیخواد ...ولی زخمت واقعا بزرگه و من همچنان از اسکارش ، مو به تنم سیخ میشه .خانمه گفت که پوستش کنده شده و بخیه بزنیم جاش بدتر میمونه ولی ما مطمئن بودیم که پوستی کنده نشده بلکه
پوستت بریده شده و از هم باز شده ولی کی میتونه رو حرفشون حرف بزنه ، حالا بماند که تو خونه هم هیچ پوستی پیدا نکردم....ساعت شده بود 6 و ما راهی خونه شدیم و تو این مدت تو خواب بودی و فقط موقع شستشو بیدار شدی و کمی بدخلقی کردی.تصمیم گرفتیم که صبح بریم و برات از این چسب هایی که به جای بخیه رو زخم میزنن و لبه های زخم رو به هم میچسبونه بخریم ولی صبح که رفتیم 2-3 تا داروخونه ایرانی و سراغ این چسبها رو گرفتیم گفتن نگردید چون این کارا ، کارای بیمارستانیه و تو داروخونه یافت می نشود و پروژه مون با شکست مواجه شد و من همچنان ناراحت اسکارشم عشقم .
هر روز هم که میخوام پانسمان زخمت رو عوض کنم ، تا بازش میکنم خودت به زخمت نگاه میکنی و میگی نوچ نوچ نوچ نوچ :))
پسر کوچولوی دوست داشتنی من ، مامان به هر دری زد تا کاری رو کنه که کمترین اسکار زخمت به جا بمونه ، اگه بزرگ شدی و جای زخمت رو تنت مونده بود ، بدون که مامان تموم سعی اش رو کرد ولی نتونست کاری کنه ....
سلام عشق کوچولوی من
عزیز دردونه ای که مامان با تموم وجودش عاشقته ...ای کوچولویی که با شیطنتهات کار دست خودت میدی و مامان رو غرق گریه میکنی.
دیشب حدود ساعتهای ده و نیم شب بود و بابا تازه از بیرون اومده بود خونه و من هم کمی حالم خوب نبود و دلم میخواست زودتر برم بخوابم ، غذای بابا رو داغ کردم و قرار شد که تو و بابا با هم بشنید و شام بخورید ....همون موقعها بود که یه دفعه که داشتی میدویدی جلوی در آشپزخونه خوردی زمین ولی زمین خوردنت آروم بود ولی دیدم که یه لحظه دلت ضعف رفت ،اومدم و بغلت کردم و دیدم که دستم رو از رو پات برداشتی و چشمم خورد به زخمی که زیر زانوت بود....دلم ضعف رفت ولی تو دیگه آروم شده بودی و خیلی عادی شده بودی (قربون اون تحمل دردت برم من) به بابا گفتم که یاسر پوست پای کیان کنده شده....بابا جون پات رو نگاه کرد و گفت بلند شید بریم بیمارستان ،احتمالا بخیه میخواد....من شروع کردم به گریه کردن و آماده شدن ....زودی رفتیم سوار ماشین شدیم و به عنوان اولین بیمارستان رفتنمون در تورنتو رفتیم به سمت یه بیمارستان جنرال ....آی این صبر بیمارستانای اینجا دق میده آدم رو....بعد یکساعت پای کیان رو نگاه کردن و گفتن که زخمش سطحیه و کاری نمیخواد بکنین ...من هم که تو این مدت همش گریه میکردم و نگران اسکارش بودم ...خلاصه ما که نفهمیدیم اون طرفی که اونجا مریض میدید چه کاره بود ...دکتر بود؟پرستار بود؟فیزیشن اسیستنت بود؟ خلاصه ما که نفهمیدیم ....ولی به من که قول داد اسکاری نمیمونه ....خلاصه ما راهی خونه شدیم ولی بازهم نگران اسکارش بودیم چون زخمت یکسانت در نیم سانت بود و کاملا هم باز شده بود ....تصمیم گرفتیم ببریمت یه بیمارستان کودکان ....راهی بیمارستان sickkids شدیم ....وقتی که رفتیم داخل یه 2 ساعتی صبر کردیم تا یه نرسی زخمت رو دید و کارای اولیه شامل وزن کردن و ضربان قلب و درجه حرارت و غیره رو انجام داد و گفت بمونید تا دکتر ببینه....خلاصه ساعت شده بود حدودای 2 ....دو ساعت دیگه هم منتظر موندیم تا تازه بردنمون تو بخش و بهمون یه اتاق دادن ...وای خدای من ، این انتظار کشیدنها واقعا مصیبته ....خلاصه این چینی ها که با خودشون شلوار تو خونه ای آورده بودن و رفتن تو اتاقاشون و پرده رو کشیدن و خوابیدن و ما هم همچنان هاج و واج ، مرده این روند بودیم...همچنان تو اتاق انتظار کشیدیم تا ساعت 5 یه رزیدنتی اومد و معاینه و شرح حال گرفت و رفت که به یه نفر بالاتر از خود ش خبر بده ....دوباره باید منتظر میموندیم تا یه خبری بیاد ....ساعت 6 بود که یه خانمی با رزیدنت اومدن و زخمت رو شستن و نظر دادن که بخیه نمیخواد ...ولی زخمت واقعا بزرگه و من همچنان از اسکارش ، مو به تنم سیخ میشه .خانمه گفت که پوستش کنده شده و بخیه بزنیم جاش بدتر میمونه ولی ما مطمئن بودیم که پوستی کنده نشده بلکه
پوستت بریده شده و از هم باز شده ولی کی میتونه رو حرفشون حرف بزنه ، حالا بماند که تو خونه هم هیچ پوستی پیدا نکردم....ساعت شده بود 6 و ما راهی خونه شدیم و تو این مدت تو خواب بودی و فقط موقع شستشو بیدار شدی و کمی بدخلقی کردی.تصمیم گرفتیم که صبح بریم و برات از این چسب هایی که به جای بخیه رو زخم میزنن و لبه های زخم رو به هم میچسبونه بخریم ولی صبح که رفتیم 2-3 تا داروخونه ایرانی و سراغ این چسبها رو گرفتیم گفتن نگردید چون این کارا ، کارای بیمارستانیه و تو داروخونه یافت می نشود و پروژه مون با شکست مواجه شد و من همچنان ناراحت اسکارشم عشقم .
هر روز هم که میخوام پانسمان زخمت رو عوض کنم ، تا بازش میکنم خودت به زخمت نگاه میکنی و میگی نوچ نوچ نوچ نوچ :))
پسر کوچولوی دوست داشتنی من ، مامان به هر دری زد تا کاری رو کنه که کمترین اسکار زخمت به جا بمونه ، اگه بزرگ شدی و جای زخمت رو تنت مونده بود ، بدون که مامان تموم سعی اش رو کرد ولی نتونست کاری کنه ....
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر